دبی و پالم جمیرا بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی برای سرمایه گذاران

مجمع الجزایر جهان در دبی یک شاهکار سازه و ساختمانی است که دبی دست به مأموریتی زده که به واسطه آن به مقصد شماره یک توریست های جهان بدل شود. این شهر اماراتی با بنای جزیره نخل که شهری گسترده در دریا به شکل یک درخت خرماست، خط ساحلی خود را تا سه برابر وسعت بخشیده است. اکنون دبی قصد دارد بر نقشه جهان تمرکز کند و تمام دنیا را از نو خلق کند. ۳۰۰جزیره ساخت دست انسان که در خلیج فارس بنا می شود. این بزرگترین پروژه عمرانی در دنیاست.

در این مطلب ویدیویی با دبی و پالم جمیرا بزرگترین مجمع الجزایر جهان برای سرمایه گذاران آشنا می شوید:

شیخ امارات دستور داده که مجمع الجزایر جهان تماما از عناصر طبیعی ساخته شود. با این حال این سازه باید ویرانگرترین نیروی طبیعت را به مبارزه بطلبد. یعنی دریا. مهندسان برای بنای این شگفتی که از فضا نیز قابل رویت است، با زمان و طبیعت در مبارزه اند.
اما آیا بنای این سازه غول آسا در دبی با محدودیت مواجه می شود؟

دبی و بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی امارات برای سرمایه گذاری

از دهه ۱۹۶۰ دبی امارات تغییر چشمگیری را از سر گذرانده. دیگر هیچ پروژه ای برای دبی زیادی بزرگ نیست. چون امروز یک سوم جرثقیل های کل دنیا در امارات به کار گرفته شده اند. ساختمان ها تقریبا یک شبه از زمین می رویند. موضوع پول مشکلی محسوب نمی شود.

اما محدودیت دیگری در امارات وجود دارد. دبی با تکیه بر منفعت حاصل از ذخایر نفتی اش ساخته شده. این شهر در بهترین حالت ۹۱ملیون بشکه در سال برابر با ۱ونیم میلیارد دلار نفت تولید می کند. تخمین زده شده که موجودی نفت آن تا سال ۲۰۱۶ به پایان برسد و میادین نفتی سود آور دبی از کار باز خواهند ماند.

در برنامه توسعه امارات ، دبی باید از یک امیر نشین متکی به نفت به سرزمینی بدل شود که درآمد های خود را از راه صنعت توریسم کسب می کند تا بتواند دوام بیاورد.
ولیعهد دبی شیخ محمد بن راشد آل مکتوم نقشه ای متحورانه برای آینده امارات در سر دارد. او می خواهد دبی را به مقصدی برای توریست های سراسر جهان بدل کند. سلطان بن سلای مدیر پروژه به خواست های رهبرش ایمان کامل دارد.

طی سالیان خاندان مکتوم دبی امارات را از یک دهکده ماهیگیری کوچک به یک مرکز مالی چند ملیتی در خاورمیانه بدل کرد. مهیا کردن امکانات توریستی حدود یک دهه پیش با بنای برج العرب آغاز شد. این برج که باید ساختار منحصر به فرد خود به یکی از نشانه های اختصاصی دبی بدل شده، یکی از ویژه ترین هتل های معتبر و هفت ستاره جهان است.

خاندان مکتوم همچنین دست به بنای مراکز خرید گسترده در امارات ، زمین های گلف در بیابان و پیست اسکی در میان ریگ های روان زدند و نیز خط ساحلی را تحول بخشیدند. دو جزیره بسیار بزرگ نخل تا ۱۰کیلومتر در درون دریا پیش رفتند و سومین جزیره نخل که از آن دو بزرگ تر است در دست ساخت می باشد. این سرمایه گذاری در بزرگترین پروژه گردشگری جهان است.

ساخت این شهرک ها ۶سال به طول انجامید و میلیون ها تن ماسه و سنگ صرف آن شد. ۸هزار عمارت مجلل و آپارتمان در آن ها ساخته شده که ۸۰هزار نفر را در خود سکنی می دهد.
مجمع الجزایر نخل تا میزان شگفت انگیز ۱۱۲کیلومتر به وسعت سواحل دبی افزوده اما این نیز برای طرح عظیم وسعت بخشی این امیر نشین کافی نیست. سرمایه گذاران خواسته ی بیشتری دارند. نه تنها خانه ای از آن خود در زیر آفتاب عمارات را خواهان اند، جزایری متعلق به خود را نیز طلب می کنند.
بنابراین شیخ امارات نقشه ای هنوز بی باکانه تر در سر می پرورد. طرحی حتی پیچیده تر از مجمع الجزایر نخل. او می خواهد مجمع الجزایری به شکل تمامی جهان بسازد. یک نشانه اختصاصی جهانی که از تمام پروژه های گذشته دبی پیشی می گیرد.

در ویدیوی زیر ساخت دبی پالم نخل جمیرا دبی و ساخت بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی امارات که شاهکار سرمایه گذاران است و فرصت سرمایه گذاری در دوبی را مشاهده می کنید:

 

لوییس آجامیل برنامه ریز اصلی می داند که این مجمع الجزایر بی نظیر ترین سازه ی دنیا خواهد بود.

 مجمع الجزایر جهان برای سرمایه گذاران آینده در امارات پروژه ای بی نقص است. یک بوم سفید که هرکس می تواند رویای شخصی خود را در محیطی اختصاصی بر آن نقش زند. ریموند و آندرو توسعه بخشان  میلیونر ایرلندی جنس خوب را با یک نگاه می شناسند. آن ها ایرلند را پیش از آن که حتی وجود داشته باشد به قیمت ۳۸ میلیون دلار ناقابل خریداری کردند.
نقشه ی آن ها این است که جزیره زمرد را در زیر آفتاب عمارات بنا کنند. یک خانه سه خوابه در این جا، دو میلیون دلار قیمت خواهد داشت. اما پروژه مجمع الجزایر جهان راه بسیار طولانی ای در پیش دارد. ساخت جزایر ۵سال و بنای خانه های آن ها دو سال طول خواهد کشید. سلطان بین سلایم می داند که این بزرگ ترین تعهد دبی است.

برنامه اولیه امارات این بود که هفت قاره را به صورت یک تکه بسازند. اما شیخ به سرعت متوجه شد که هیچ کس قطعاتی به این بزرگی را نخواهد خرید. بنابراین تصمیم گرفت که جهان را به جزایر کوچک بسیاری تقسیم کند. به این ترتیب هر سرمایه گذاری می توانست جزیره اختصاصی خود را داشته باشد. حمزه مصطفی مردی است که باید رویای شیخ را به واقعیت بدل کند. او به خوبی آگاه است که این پروژه برای آینده دبی تا چه حد اهمیت دارد.

اطلاع از شرایط سرمایه گذاری در دوبی و کسب درآمد ارزی :

پس از ساخت این مجمع الجزایر ۳۰۰جزیره ماسه ای از دریا سر بیرون خواهند آورد. سرمایه گذاران آینده در امارات می توانند هر بخشی از زمین را که مایلند، خریداری کنند. از انگلستان و فرانسه گرفته تا ایالات مختلف آمریکا. سرانجام در سپتامبر ۲۰۰۳ دبی این برنامه را علنی می کند که به سرعت مورد توجه رسانه های جهان قرار می گیرد. تنها در دبی است که خلق چنین سازه ی بی باکانه ای ممکن می شود.

اما حامیان محیط زیست نگران اند. آن ها بیم دارند که عملیات عمرانی زمین بستر دریا را شکاف داده و مرجان های منطقه و زندگی دریایی را از میان ببرد. در پاسخ شیخ به مهندسان امارات دستور می دهد که در ساخت مجمع الجزایر جهان تنها از ماسه و سنگ استفاده شود. این تصمیم پروژه را با محیط زیست سازگار تر و البته اجرای آن را مشکل تر می کند.

دبی و بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی امارات برای سرمایه گذاری

تشکیلات توسعه بخش جدید باید مکان مناسبی برای اجرای این پروژه عظیم بیابند. امتداد خط ساحلی را جزایر نخل پوشانده اند. در نزدیکی ساحل جای دیگری وجود ندارد که مجمع الجزایر عظیم الجثه جهان در آن بنا شود. این جزایر به گونه ای طراحی شدند که فضای تقریبا برابر با ابعاد منهتن را اشغال کنند.

برای این که دبی ظرفیت پذیرش افزایش تعداد توریست ها را داشته باشد، امارات به سواحل بیشتری نیاز دارد. مجمع الجزایر جهان بهترین راه حل است. اما تنها مکان مناسب برای ساخت چنین سازه ای با ابعاد ۹ در ۷ کیلومتر در چهار کیلومتری ساحل و درون دریا قرار دارد. اما برخلاف مجمع الجزایر نخل دسترسی به مجمع الجزایر جهان از طریق پل نخواهد بود و این جزایر زیر بنایی  کاملا مجزا از دبی خواهند داشت.

موقعیت مکانی به اختصاصی بودن این سازه غول آسا می افزاید. اما از نظر تدارکات پیچیدگی کار مهندسان را افزایش می دهد. برای ساخت مجمع الجزایر نخل مصالح را با اتومبیل به محل پروژه منتقل می کردند اما در این جا باید همه تجهیزات را با قایق منتقل کنند.

و البته مشکلات امارات تنها به پیدا کردن مکان مناسب برای اجرای پروژه خلاصه نمی شود. ضرب الاجل شیخ برای مرحله اول پروژه، یعنی تکمیل عملیات عمرانی سال۲۰۰۸ است تا زمان کافی برای تکمیل زیر بنا تا پیش از سال ۲۰۱۶ وجود داشته باشد. اجرای این خواسته بسیار دشوار است اما دبی بهترین مهندسان عمران را در اختیار دارد.

ون‌اورود یکی از بزرگ ترین شرکت های عمرانی جهان برای ساخت مجمع الجزایر نخل امارات از پیش در دبی حضور دارد. اما از آن جا که مجمع الجزایر نخل هنوز در دست ساخت است، بسیاری از متخصصان و قایق ها در اختیار این پروژه اند. آیا مهندسان به طور همزمان از پس بنای مجمع الجزایر جهان نیز برخواهند آمد؟

جم‌شارت مدیر گروه سازندگان می داند که وظیفه بزرگی بر شانه دارد. او باید لنج، جرثقیل، قایق یدک کش و کشتی لایروب فراهم کند تا بتواند این میزان هنگفت مصالح را جا به جا کند. عملیات ساخت باید هرچه زودتر آغاز شود. این کار باید در عرض ۵سال به پایان برسد. یک چنین پروژه ی بی نظیری نیاز به محافظت در دریا دارد اما تا کنون کسی برای چنین سازه ای موج شکنی طراحی نکرده.

ساخت چنین ابزار حیاتی ای معمولا سال ها وقت می برد اما پروژه جهان امارات اکنون نیازمند آن است. دسامبر سال ۲۰۰۳، ۶ماه پس از این که برنامه ی بنای مجمع الجزایر جهان برای رسانه ها علنی می شود، پروژه هنوز از مرحله طراحی فراتر نرفته.
بنا بر دستور شیخ امارات رای بنای جزایر به جای سیمان و فولاد تنها باید از سنگ و ماسه استفاده شود. این دستور کار ساخت و ساز را بسیار دشوارتر می کند. مهندسان ماسه را از کف دریا جمع آوری می کنند و آن را برای ساخت جزایر به محل پروژه می فرستنده. این همان کاریست که برای ساخت جزایر نخل انجام شد اما از نظر ابعاد این دو پروژه باهم قابل مقایسه نیست. اما ساخت این جزایر در میان خلیج فارس کار آسانی نخواهد بود. فرسایش همواره بر این سازه ی غول آسا تاثیر خواهد گذاشت. همین که ماسه وارد آب شود، امواج به آن یورش خواهند برد. مهندسان هرروز باید در صدد تمهیداتی باشند تا جلوی ویرانی این جزایر را بگیرد. برای حفاظت از آن ها به یک دیوار دریایی قدرتمند نیاز است. در آغاز مهندسان امیدوارند که بتوانند موج شکن مجمع الجزایر نخل را در اندازه های بزرگتری بازسازی کنند. دیوار هرمی شکل آن از سنگ های پوشیده شده که وزن هریک به ۶تن می رسد و به تنهایی قابلیت مقاومت در برابر نیروی دریا را دارد اما شیخ اصرار می ورزد که یک موج شکن ۲۵کیلومتری، منظره ی دریا را برهم خواهد زد. این دیوار باید تا حد ممکن کوتاه تر ساخته شود. دیواره ی مجمع الجزایر نخل بسیار بالاتر از سطح امواج است و جلوی منظره را می گیرد.

دبی و بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دوبی امارات برای سرمایه گذاری

این طرح برای مجمع الجزایر جهان کارساز نیست. نقشه باید از ابتدا طرح ریزی شود. رونالد سایو مردی که به این کار گماشته شده می داند که کل پروژه به محافظت دریایی بستگی دارد. موج شکن باید نیروی مقاومت دربرابر طوفان های گاه به گاه شمل را داشته باشد. طوفان های عظیم شمالی که دوبار در سال به خط ساحلی یورش می آورند و امواجی به ارتفاع دو متر را با خود به همراه دارند. اما در عین حال این دیوار دریایی باید همسطح با آب ساخته شود. طراحی موج شکن مجمع الجزایر جهان دشوار اما حیاتیست. رونالد باید به سرعت راه حلی بیابد. گروه سازنده می خواهند کار را آغاز کنند. قرارداد پنج ساله آن ها شروع شده. اما بدون وجود یک موج شکن محافظ جزایر در عرض چند هفته توسط امواج شسته می شوند. رونالد فکری در سر دارد. نوآوری شگفت آور او یک موج شکن طویل پلکانی است.

او این ایده را از طبیعت و از تپه های مرجانی مالدیو گرفته است. این تپه های کوتاه و پهن بهترین سد دربرابر نیروی عظیم دریا هستند. طراحان مجمع الجزایر جهان در دبی دور تا دور سازه شگفت خود در خلیج فارس تپه ی دریایی مصنوعی بنا خواهند کرد. این طراحی در چندین مرحله عمل می کند. کاهش انرژی امواج از ۱۰۰درصد به ۵درصد. با برخورد موج به اولین سربالایی پله، نیمی از انرژی آن از دست می رود. سپس با حرکت موج بر روی بخش افقی پله آب کم عمق تر اصطکاک بیشتری ایجاد می کند.

برخورد موج با پله دوم باز هم از انرژی آن می کاهد و سر انجام زمانی که موج از  فراز موج شکن می گذرد می توان گفت که تقریبا متوقف شده. اما رونالد باید مطمئن شود که این ساختار ابتکاری قطعا کارساز خواهد بود. رونالد و گروهش برای آزمایش این تئوری در یک تانکر پنجاه متری ماکتی می سازند. شیب پله ها با دقت محاسبه شده.

برای هفته ها امواج با اندازه های مختلف به سمت ماکت موج شکن فرستاده می شوند. نتایج اولیه نشان می دهند که تپه مصنوعی بهترین راه حل است و با نقشه های شیخ برای طرحی با دیواره های کوتاه همخوانی دارد. مهندسان به آزمایش ادامه خواهند داد اما سازه همچنان مقاومت می کند.

اطلاع از شرایط سرمایه گذاری در دوبی و کسب درآمد ارزی :

مارس ۲۰۰۴. ۶ماه از زمان اعلام عمومی پروژه در امارات می گذرد. بالاخره مرحله اول عملیات عمرانی آغاز می شود. معادن هرروز استخراج می شوند. اندازه، استقامت و جرم این سنگ های آهکی که تپه مصنوعی ۲۵کیلومتری را تشکیل خواهند داد، باید به طرز دقیقی محاسبه شود تا تاب مقاومت در برابر نیروی دریا را داشته باشند. مهندسان به ۳۲میلیون تن سنگ نیاز دارند. این میزان برای ساخت ۵هرم کافیست. چنین وظیفه ای تا کنون به ناصر بسطامی مدیر پروژه واگذار نشده. ۸۰۰کامیون روزانه به ساحل می روند تا سنگ های مورد نیاز را به آن جا برسانند.

اما پیش از آن که کار کاملا روی غلتک بیفتد، مشکل بر سر راه می آید. تشکیلات توسعه بخش ترجیح می دهند که سنگ ها در نزدیکی محل پروژه انبار شوند تا از میزان هزینه ها کاسته شود. برخی از معادن اطراف متوجه می شوند که ذخایر سنگ آهک در انحصار آن هاست و قیمت خود را بالا می برند. مدیر اجرایی حمزه مصطفی شاهد چانه زنی های رئیس خود بود. بلافاصله معادن عرب قیمت های خود را شکستند.

تشکیلات توسعه‌ بخش پروژه جهان، انبار کردن سنگ ها در نزدیکی محل پروژه را از سر می گیرد. بحران دفع شده اما اکنون معادن به دردسر افتاده‌اند. ساخت و ساز در دبی به حدی بالا گرفته که کمبود تجهیزات وجود دارد. شرکت ها بر سر قطعات در نزاع اند و قیمت ماشین های استخراج معدن افزایش می یابد.

قیمت یک لاستیک کامیون از بیست تا پنجاه هزار دلار در نوسان است و معادن قادر نیستند تجهیزات لازم را به سرعت انبار کنند. سرعت پیشروی پروژه به نصف می رسد. همه منتظر رسیدن سنگ هستند. دو مهندس به کار جست و جو برای چرخ و قطعات موتور گماشته شده اند. این قطعات برای تعمیر ناوگان گسترده ی بارکش هایی که ۴۸۵ هزار بار کامیون سنگ مورد نیاز برای ساخت این سازه غول آسا را منتقل می کنند، ضروری هستند. مهندسان تمام مدت مشغول جست و جو جهان به دنبال تجهیزات مورد نیاز اند. اما انبار کردن ماشین های مورد نیاز برای بازگشت به کار معادن با سرعت قبل شش ماه طول می کشد. اما در داخل دریا شرکت سازنده وظیفه ای هنوز پیچیده تر بر عهده دارد. بنای جزیره ها. پروژه جهان بزرگترین پروژه عمرانی است که تا کنون یک شرکت بر عهده گرفته.

دبی و پالم جمیرا بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی برای سرمایه گذاران

۷ کشتی لایروب، ۱۷قایق، ۹جرثقیل و ۳۲۰میلیون متر مکعب ماسه و ۳۲میلیون تن سنگ برای ساخت آن لازم است. کرجی ها تخته سنگ های ۴تنی را به دریا حمل می کنند که باید در جای خود و در کف دریا قرار بگیرند. کشتی های لایروب ۱۳کیلومتر را در دریا می پیمایند. این قایق های عظیم ماسه را از بستر دریا جذب می کنند. پس از سفری ۶ساعته آن ها می توانند حدود ۱۰ استخر شنای المپیک را پر کنند. در محل پروژه این کشتی های لایروب ماسه را به بیرون می دهند تا جزایر شکل بگیرند. از همان آغاز فشار زیادی وجود دارد. تا چند ماه دیگر زمستان از راه می رسد. گروه سازنده می داند که طوفان های شمل  زمستانی که از شمال غرب می وزند، بزرگترین دشمن آن ها خواهند بود. ساخت و ساز باید از گوشه ی شمال غربی نقشه جهان آغاز شود. این قسمت از موج شکن باید تا پیش از آغاز طوفان از آلاسکا، کانادا و ساحل غربی آمریکا حفاظت کند. کار زیادی باید در عرض تنها ۶ ماه به انجام برسد. از تمام توان ناو ها استفاده می شود. از آغاز جاس مارتنز کاپیتان کشتی لایروب حداکثر تلاش خود را می کند تا کار را در موعد مقرر به انجام برساند. بازوهای غول پیکری که کف دریا را به هم می زنند، مستهلک می شوند و به تعمیر نیاز دارند. شیخ ضرب الاجل مشکلی تعیین کرده. یک موج شکن ۲۵کیلومتری و ۳۰۰ جزیره شنی باید در عرض ۵سال ساخته شوند و در تمام مدت موج ها نیز به ساختمان پروژه ضربه می زنند.

آیا گروه سازنده می توانند کار را در زمان مقرر به پایان برسانند و این سازه غول آسا را از خشم دریا محافظت کنند؟  بهترین حالت این است که ابتدا موج شکن ساخته شود تا از جزیره ها دربرابر فرسایش موج ها حفاظت کند. اما این کار زمان زیادی می برد و باعث می شود گروه سازنده نتوانند کار را به موقع به پایان برسانند. تنها یک راه حل وجود دارد. پیشروی بنای موج شکن و جزایر به صورت همزمان خواهد بود تا حد اکثر محافظت تامین شود. هزاران تن شن در محل پروژه ریخته می شود تا ۳۰۰جزیره شکل بگیرند. اما مهندسان به زودی با یک مانع طبیعی رو به رو می شوند. کارهای عمرانی بسیاری که به خاطر بنای مجمع الجزایر نخل انجام می گیرد، دبی را با کمبود ماسه ی قابل لایروبی رو به رو کرده و هنوز کار ساخت و ساز پروژه جهان نیز کاملا آغاز نشده است. با وجود این که دبی در میان بیابان محصور است، آن چه مهندسان نیازمند آن اند، ماسه دریایی است. ماسه درشت که به صورت متراکم در کنار هم قرار می گیرد و محیط را آلوده نمی کند.

دبی و بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دوبی امارات برای سرمایه گذاری

عملیات عمرانی گسترده دبی پیش از این تمام ماسه ها را تا چند کیلومتری سواحل شهر مصرف کرده. مهندسان اجازه ندارند بیش از چند متر از بستر دریا را لایروبی کنند. چرا که در غیر این صورت کف دریا قادر نخواهد بود خود را بازسازی کند. همه در حال بررسی نمودار ها هستند تا جایگاه جدیدی بیابند. کشتی های لایروب به جست و جوی ماسه، مسافت بیشتری را در خلیج فارس پیش می روند. نزدیک تر به مرز دبی با آب های بین المللی و بستر نامحدود آب های آن منطقه. و همچنین یعنی که این کشتی ها اکنون باید کارکنانشان را در خود سکنی دهند. پای این ۴۵مرد، تا ۶هفته خشکی را لمس نخواهد کرد. این تنها راه برای برآمدن از عهده ضرب الاجل ۵ساله است. همه فشار را احساس می کنند. برای این که کار به موقع انجام شود، بازوهای لایروب ۴۵۰تنی پایین تر و به کف دریا فرستاده می شوند. چنگک های برنده بستر دریا را به هم می زنند و ماسه را به درون تانکر های غول پیکر خود می کشند. باز گرداندن این محموله به محل پروژه و خالی کردن آن در محل مناسب برای لایروب ها ۸ساعت طول می کشد و این آخرین ماسه های دبی است. از این پس دبی باید به پروژه های لایروبی اش پایان دهد. تنها یک ماه از عملیات ساخت و ساز گذشته و پروژه کم کم شکل نقشه جهان را به خود می‌گیرد. میلیون ها تن ماسه در محل ساخت و ساز ها خالی شده و جزایر بسیاری درست زیر سطح آب شکل گرفته اند.

آوریل۲۰۰۴. اولین جزیره سر از آب بیرون می آورد. این لحظه ایست که همه انتظارش را می کشیدند. در ماه های آینده جزایر بیشتری بر فراز موج ها ظاهر می شوند. آمریکای شمال غربی، آسیا و خاورمیانه در حال ظهور اند.

این رویای منحصر به فرد نخل جمیرا سرانجام در حال تبدیل شدن به واقعیت است. برای نخستین بار توسعه بخشان املاک چند میلیون دلاری مانند اَندرو و برت می توانند جزیره خود را مشاهده کنند. از بالاست که این سازه ی شگفت زندگی میابد. هر جزیره باید شکل دقیقی به خود بگیرد تا نقشه بی نقص دنیا تشکیل شود. ظرافت و دقت بسیاری نیاز است. تنها راه برای دستیابی به این دقت جی پی اس و تصاویر ماهواره ای است. گیرنده های با تکنولوژی بالا به پشت مهندسانی که در محوطه جزیره ها حضور دارند، متصل است. آن ها ارتفاع و شکل هر جزیره را محاسبه می کنند. کاری دشوار در گرمای شدید ۴۰درجه. سپس در صورت نیاز پیامی به کشتی لایروب مخابره می شود که ماسه ی بیشتری را در موقعیت دقیقی که مشخص شده تخلیه کند. مهندسان ساخت و ساز در هر قدم به این تکنولوژی پیشرفته وابسته اند. این تنها راه برای پیشبرد سریع و یکنواخت پروژه است. به نظر می رسد که پروژه به خوبی پیش می رود. ذخایر کافی ماسه و سنگ موجود است. پس از حدود یک سال، ۱۳کیلومتر از موج شکن ۲۵کیلومتری تکمیل شده. ضرب الاجل ۵ساله برای عملیات عمرانی اکنون قابل دستیابی به نظر می رسد که ناگهان اخبار بدی به گوش می رسد.

دبی و بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی امارات برای سرمایه گذاری

طراحان متخخص امارات ، یافته های جدیدی از امواج به دست آورده اند که نشان می دهد موج شکن خوب کار نمی کند. تپه مصنوعی نتوانسته جلوی آسیب زدن موج ها به سازه را بگیرد. پروژه ای که ۱۴میلیارد دلار برای آن هزینه شده اشتباه مهندسان را بر نمی تابد. باید در طراحی ها تجدید نظر شود.
ساده ترین راه حل افزودن به ارتفاع موج شکن است. اما شیخ امارات گفته که موج شکن نباید جلوی منظره ی دریا را بگیرد. طراحان محاسبات خود را مجددا بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که با افزودن تنها ۱متر به دیواره، موج ها متوقف می شوند و آسیبی هم به منظره ی دریا وارد نخواهد آمد. این خطایی پر هزینه است که اصلاح آن زمان و پول بسیار می طلبد.

در ماه مه سال ۲۰۰۵. این پروژه امارات ۱۵میلیون تن سنگ آهک را برای نخل جمیرا وارد خلیج فارس کرد. این کاری طاقت فرساست. هر سنگ را به صورت مجزا در محل خود قرار می دهند تشکیل خط بی نقص موج شکن نیز مانند شکل گیری جزایر به شبکه ای گسترده کامپیوتر ها و جی پی اس های دیجیتال متکی است. تصاویر ماهواره ای به جرثقیل ها امکان می دهد که ببینند دقیقا در چه موقعیتی قرار دارند و سنگ ها را باید در کجا قرار دهند. متصدیان جرثقیل مانند پیتر اتکینز می توانند تخته سنگ های بزرگ را با دقت یک سانتی متر در موقعیت قرار دهند. کار پایان ناپذیر است چرا که باید باشد. هنوز میلیون ها تن سنگ وجود دارد که باید در جای خود قرار بگیرد. پروژه ی جهان درحال شکل گیری است اما آن چه مهندسان از آن هراس داشتند رخ می دهد. پروژه در معرض خطر رکود آب قرار دارد. آب های نیلگون این قسمت از بهشت می تواند به مرداب بدل شود. آب اطراف جزایر از جریان ایستاده. زیست آبی منطقه ممکن است در معرض خطر جدی قرار بگیرد. آیا مهندسان می توانند تدبیری برای نجات پروژه جهان بیاندیشند؟

یک سال از آغاز عملیات می گذرد و ساخت پروژه ی مجمع الجزایر جهان در امارات روی غلتک افتاده. مهندسان سخت در تلاش اند. آن ها چهار سال کوتاه را پیش رو دارند. اگر موفق به اجرای پروژه در این مدت نشوند، قرارداد را از دست خواهند داد. اما اکنون با مشکل جدی رو به رو شده اند که پروژه را از اساس مورد تهدید قرار داده. محل پروژه در معرض خطر تبدیل شدن به مردابی متعفن است. آب به صورتی که باید در اطراف جزایر جریان ندارد. آب های نیلگون دریا ممکن است به آبی متعفن و سبز تبدیل شود. سرمایه گذاران نقشه هایی طراحی می کنند که نشان می دهد خواستار املاکی رو به دریا هستند. یک جهان آبی که در آن انسان و طبیعت زندگی مسالمت آمیزی در کنار یکدیگر دارند اما ناگهان به نظر می رسد که هر آن ممکن است این رویا محو شود. آزمایش هایی روی آب دریا انجام می شود تا موقعیت بررسی شود. از ابتدا مهندسان از خطرات حرکت آهسته و رکود آب مطلع بودند. مجمع الجزایر نخل نیز با مشکلی مشابه مواجه بود. راه حل برای مجمع الجزایر نخل ایجاد دو شکاف در موج شکن بود که منجر می شد آب پرفشار محوطه را از رکود خارج کند. اما موج شکن پروژه جهان خود دارای شکاف است. آن را در ۵بخش ساخته اند که آب آزادانه در آن جریان داشته باشد.

دبی و بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی برای سرمایه گذاران

اما زمانی که مهندسان شبیه سازی های کامپیوتری را به راه می اندازند، همچنان نشانه های جریان کند آب به چشم می خورد. منطقه ای قرمز با سرعتی که باید تسویه نمی شود. به جای این که جریان آب در عرض ۴ روز محوطه را پاک کند، این کار، ۸ روز طول می کشد. مشکل در آب راه های باریک اطراف جزیره است. از آن جایی که این تعداد جزیره در کنار هم توده شده اند، مجاری آب در مرکز پروژه جریان آب کافی دریافت نمی کند. هر چه جزایر بیشتری ساخته شوند، رکود آب نیز بیشتر می شود. هیچ کس نخواهد توانست در دریا شنا کند و زندگی دریایی نیز از بین خواهد رفت. سرانجام گروه طراحی راه حلی هوشمندانه می یابند. آب راه های میان جزیره باید عمیق تر شوند. با تغییر دادن سطح کف دریا آب با سرعت بیشتری در بین جزایر پروژه جهان به حرکت در می آید. برای این که به جریان آب کمک شود تا جریان مستمر آب در اطراف جزایر حفظ شود، مهندسان نیز باید شکاف دیگری در سمت شمالی شمل موج شکن ایجاد کنند. یعنی همان سمتی که رو به سوی طوفان ها دارد. برای جلوگیری از هجوم موج ها به داخل از طریق این شکاف جدید، مهندسان دو سمت موج شکن را در مقابل شکاف به هم متصل می کنند. این شکاف باعث می شود که جریان های قدرتمندی که از شمال می آیند محوطه را در عرض دو روز پاکسازی کنند. همه نفس راحتی می کشند. محاسبات آب را پاک نشان می دهد. چرخ های پروژه دوباره به حرکت در می آیند. از آغاز کار پروژه شیخ از نگرانی حامیان محیط زیست در مورد زندگی آبی منطقه مطلع بود. همچنین بحث هایی در اینباره در گرفته بود که لایروبی کف دریا برای ساخت این سازه بسیار غول پیکر، به زندگی دریایی و بستر های مرجانی منطقه آسیب خواهد زد. ساخت و ساز ادامه یافت اما با استفاده از مصالح طبیعی به جای مواد سمی مانند سیمان و فولاد و به منظور کاستن از آلودگی.

دبی و بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی برای سرمایه گذاران

دانشمند علوم دریایی پروفسور جو والنسیک از کالیفرنیا به این جا آورده شده تا پیشرفت پروژه را بررسی کند. با ساخته شدن موج شکن پروژه جهان محیط پایدار تر جدیدی برای زندگی دریایی منطقه فراهم آمده. موج شکن به یک تپه ی مصنوعی ۲۵کیلومتری بدل شده. پناهگاهی امن برای موجودات دریایی. هرچند وقت یک بار غواصان برای بررسی دسته های رو به افزایش ماهی ها، به زیر آب می روند. محیطی که زمانی بیابانی لم یزرع در زیر آب بود، اکنون از موجودات دریایی انباشته شده که تعداد آن ها صدها برابر قبل است. مهندسان محیط زیست به تازگی متوجه موضوع دیگری نیز شده اند که امیدوارند محیط زیست جانداران دریایی را  شدیداً بهبود بخشد. آن ها در هنگام غواصی در اطراف جزیره نخل متوجه شدند که گیاهان دریایی جدیدی در منطقه روییده. اگر این اتاق در مورد مجمع الجزایر جهان نیز رخ دهد، تغییر شگفتی در زندگی دریایی ایجاد خواهد شد.  رویش گیاهان دریایی در محل احداث سازه ها، اتفاقی عالیست. این روشی طبیعی برای سالم نگه داشتن محیط زیست است. در میان حیرت منتقدان، بنای این پروژه به طرزی خارق العاده برای تمامی منطقه سودمند بوده. تصمیم شیخ برای استفاده از ماسه و سنگ نتیجه داد. دو سال از آغاز کار می گذرد و ۷۰درصد از ساختار اولیه تکمیل شده است. هنوز بیش از ۸۰جزیره باقی مانده که باید ساخته شود.

پایان مرحله اول نخل جمیرا یعنی ساختن جزایر دیگر دور از دسترس نیست. همین که جزایر به طور کامل ساخته شوند، پروژه وارد مرحله ی نهایی می شود یعنی ساخت زیر بنا. برق کشی، لوله کشی و ساخت اقامتگاه های اختصاصی. دستورالعمل های سختگیرانه ای وجود دارد که می گوید از چه مصالحی می توان استفاده کرد و چه گونه سیستم فاضلاب و تولید انرژی را باید راه اندازی کرد.

اما تمامی جنبه های پروژه دبی پالم باید با برنامه های تشکیلات دولتی نخل جمیرا تطبیق داده شوند. اولویت اول با توسعه بخشان است تا با دیدگاه آن ها مبنی بر سازگاری با محیط زیست مطابقت داده باشند. حمزه مصطفی تا همین جا هم از بسیاری از برنامه های پیشنهادی ناراضیست. اما پیشروی بر مبنای ایده های توسعه بخشان کار آسانی نیست.

زمانی که این خانه ۵اتاق خوابه و مجلل به عنوان اولین نمونه در گرین لند ساخته شد، بودجه تشکیلات  توسعه بخش نامحدود بود. ساخت همین یک خانه ۵ماه زمان برد. این خانه با استفاده از بخش های پیش ساخته که با قایق به منطقه آورده شده بود بنا شد. سیستم های لوله کشی و تصفیه  آب به بهای گزافی نصب شدند. آب پاکیزه برای مصارف محل ساختمان یعنی مصارف خانگی و آبیاری باغچه ها استفاده می شد. هرروز باید به این چمن ها آب داده شود. ۶تابلوی نیروی خورشیدی برای تهیه ی آب گرم، تهویه ی هوا و سیستم های زنگ خطری اضطراری به کار می رود.

دبی و بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی برای سرمایه گذاران

این خانه ی مدرن نشان می دهد چقدر کار باید انجام بگیرد تا یک خانه ی تمام و کمال بنا شود و ساخت آن هزینه ی بسیاری می برد. برنامه های توسعه بخشی و سایر قسمت های پروژه جهان بسیار از عظیم تر و بسیار پیچیده تر از این است. بنابراین باید بودجه به صورت معقولانه تری هزینه شود. این جزیره های ماسه ای بهترین بوم ها سفید نقاشی هستند که دیوانه وار ترین رویا ها بر روی آن ها قابل ترسیم است. تنها مانع و محدودیت موجود نیروی تخیل مالک آن است. گروه لوییز که در میامی مستقر است به سرمایه گذاران کمک می کند تا دید بهتری از تصورات خود به دست آورند.

زمانی که یک مشتری جزیره ای را در نخل جمیرا خریداری می کند، این گروه تصور او را بر روی کاغذ می آورند. طرح ها ترسیم شده اند و اکنون می توان تغییرات در منظره را ایجاد کرد. حتی اگر بخواهند ارتفاع جزیره را تغییر دهند، لوییس انجام این کار را بر عهده می گیرد. در عرض ۴۸ساعت نقشه ی اصطلاح شده برای گروه سازنده در دبی ارسال می شود. بیش از ۱۱هزار کیلومتر آن سو تر، داده های جدید حرکت کشتی های لایروب را هدایت می کنند تا نقشه ها اجرا شوند. اما ساخت زیربنا تنها به ایجاد تغییرات در زمین مالکان خلاصه نمی شود. برای این کار باید تصور اولیه کاملا به واقعیت بدل شود و خانه ها و اقامتگاه ها ساخته گردند.

اما هیچ پلی مجمع الجزایر جهان را به شهر وصل نمی کند. تمام مصالح و کارگرانی که برای بنای این اقامتگاه ها ضروری اند باید از طریق قایق به محل برده شوند. هدایت لنج ها و یدک کش ها در آب راه های باریک می تواند آغازگر فاجعه باشد. انجام این مرحله از کار برای سرمایه گذاران با نگرانی و ترس فراوانی همراه است. هرچند جابه جا کردن ۳۲میلیون تن سنگ و ۳۲۰میلیون متر مکعب ماسه کاری بس دشوار بود، ساخت زیر بنا پیچیده ترین بهش اجرای پروژه است.

در هر زمان یک گروه ۳۰نفره روی نقشه اصلی کار می کنند. در این مرحله تنها چیزی که آن ها در اختیار دارند جزیره های ماسه ای است و رویاهای سرمایه گذاران. وظیفه ی گروه این است که نقشه های کاغذی را به واقعیت بدل کنند. مشتریان ثروتمند تصورات جاه طلبانه ای دارند. یک شرکت کویتی تاکنون بزرگ ترین سرمایه گذار منطقه است. این شرکت اوکیانا را که ۲۰جزیره در بخش جنوبی پروژه جهان است و توسط استرالیا و نیوزیلند طراحی شده خریداری کرده است. این بخش ۴۰۰هزار مترمربع مساحت را در بر می گیرد و امید بخش یک زندگی شیک لب اقیانوس است. نقشه ها دربرگیرنده حدود ۲۰۰۰ملک هستند از آپارتمان امارت های بزرگ گرفته تا خانه های آبی سوار بر پایه های چوبین.

همچنین یک تفریحگاه ساحلی با ۱۵۰۰جایگاه برای مهمانان. به علاوه دو هتل مجلل که بر هر خواسته ی مهمانان ویژه ای که به آن سواحل سفر می کنند تن می دهد. شرکت کویتی می خواهد کار ساخت و ساز را در سال ۲۰۰۸ آغاز کند. تا کنون ۶۰  نقشه ی مختلف طراحی شده اما سرمایه گذاران و توسعه بخشان هنوز به توافق نرسیده اند .تا زمانی که توافقی حاصل نشود کار پروژه آغاز نخواد شد. سازندگان اوکیانا می خواهند بر روی جزایر بیابانی اقامتگاه های بیابانی بنا کنند. اما چهار مرد ایرلندی ایده ای دیوانه وار تر در سر دارند. آن ها می خواهند تپه های سبز ایرلند را با پرتگاه ها و سواحل تماشایی اش در بیابان بازسازی کنند. ظاهراً غیر ممکن به نظر می رسد اما آندرو برت اعتقاد دارد که این طرح قابل اجراست.

اطلاع از شرایط سرمایه گذاری در دوبی و کسب درآمد ارزی :

اندرو و همکارش ریمون نورتون  ماه هاست فکر خرید ایرلند را دارند، ناگهان خریداران دیگری هم برای این جزیره پیدا می شود. آن ها باید به سرعت تصمیم خود را بگیرند وگرنه این موقعیت را از دست خواهند داد. معامله به همان روش ایرلندی انجام می شود. در یک میخانه و در حال لب تر کردن. برای ریموند این یک لحظه ی بزرگ است. اما این کار آسانی نخواهد بود. نقشه ها گسترده و گسترده تر می شوند. آن ها می خواهند محیط روستایی ایرلند را بازسازی کنند. خانه ها و میدان ها و همینطور یک میخانه ی ایرلندی. این نقشه های دیوانه وار همه در مرحله طراحی قرار دارند. ملاقات پی در پی با نقشه کشان اصلی، جریان کار را در مسیر نگه می دارد.

نقشه ای هنوز بی باکانه تر بنای گذر گاه غول هاست که در اصل پدیده ای طبیعی است که در آن خط سنگی ساحلی با اشکال مرتب شش گوش از دریا به خشکی امتداد یافته است. این پسر های دوبلینی در نظر دارند این پدیده را نیز در جزیره خود در دبی بسازند. این کار فواید دیگری نیز دارد. سنگ ها برای محافظت از جزیره ضروری اند و به صورت یک موج شکن عمل می کنند.

جزیره ی کوچک ماسه ای ایرلند در قسمت شمالی مجمع الجزایر واقع است و ممکن است سواحل شمالی آن تحت تاثیر امواج مزاحم حاصل از عبور کشتی ها قرار بگیرند. ساخت گذرگاه غول ها در این ناحیه ایده ای هوشمندانه است که از سرمایه گذاری ۳۸میلیون دلاری آن ها نیز محافظت می کند. ریموند و آندرو قصد دارند اشکال شش گوش گذرگاه غول ها را با سیمان غالب گیری کنند. این نقشه باید جواب دهد. اما بزرگترین مشکل تبدیل یک جزیره ی بیابانی بی آب وعلف به یک سرزمین سرسبز و خرم است.

دبی و پالم جمیرا بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی برای سرمایه گذاران

پیدا کردن آب مناسب برای آبیاری در وسط دریا مشکل بزرگیست. توسعه بخشان ایرلندی از جدیدترین تکنولوژی بهره می گیرند تا آب را زیر زمین ذخیره کند و به جای استفاده از سیستم آب‌پاش به این ترتیب آبیاری کنند. کار زیادی پیش روی آن‌هاست. آیا آن ها خواهند توانست رویای خود را به واقعیت بدل کنند؟ ریموند بسیار مطمئن است اما باید چند سالی بگذرد تا این پروژه حقیقتا قابل دستیابی باشد.

و اکنون پروژه جهان درحال گسترش است. برنامه ریزی شده بود که جزایر در اختیار افراد ثروتمند قرار بگیرد و در نتیجه جمعیت مجمع الجزایر حدود ۲۰۰۰نفر باشد. اما به نظر می رسد برچسب قیمت ۲۰میلیون دلاری همه را به جز توسعه بخشان املاک فراری می دهد. اکنون تقاضا برای اقامتگاه ها بیش از امارت هاست و جمعیت احتمالی جزایر به ۲۵۰هزارنفرافزایش پیدا کرده.
ساخت یک شبکه حمل و نقل برای برنامه ریزان پروژه جهان چالشی عظیم خواهد بود. آن ها چگونه قادر خواهند بود ۲۵۰هزار نفر انسان را میان دبی و جزیره ها جا به جا کنند بدون این که باعث شوند آب های آرام به ماشین رو های پرتراکم بدل شوند؟

ژانویه ۲۰۰۶, سرمایه گذاران نقشه های زیادی برای جزایر و نخل جمیرا در سر دارند اما یک مانع نهایی باقی مانده. حمل و نقل. یک چهارم میلیون توریست در مجمع الجزایر جهان حضور خواهند یافت و تنها راه برای رسیدن به آن جا قایق است. برنامه ریز اصلی باید یک سیستم قایق های موتوری و تاکسی آبی را برای مردم ترتیب دهد. اگر این سیستم با دقت تمام طرح ریزی نشود جزایر بسیار شلوغ خواهند شد.

بعضی از آب راه های میان جزایر نخل جمیرا تنها ۴۰متر پهنا و چند متری عمق دارند. هر چه زودتر باید مسیرهایی برای رفت و آمد قایق های موتوری معین شود. چرا که آبراه ها عمق کافی برای عبور و مرور قایق ها را ندارند. سیستم حمل و نقل پیشنهادی به نظر ساده می آید. این سیستم بر این پایه استوار است که قایق های موتوری بزرگی از خط ساحلی دبی روانه شوند. این قایق ها به سمت یکی از چهار مرکز مهم جزایر حرکت خواهند کرد و از این جا هرکس به مقصد اختصاصی خود فرستاده خواهد شد. توسعه بخشان تخمین می زنند که جزایر به ۴۰۰ تاکسی آبی و ۶۰قایق موتوری نیاز دارد البته بدون احتساب مالکان خصوصی و قایق های شخصی شأن.

اجرای نقشه های نخل جمیرا امارات در جریان است اما لوییس ایده هایی هنوز جاه طلبانه تری در سر دارد. سیستم با تکنولوژی بالای جی پی اس با فشار یک دکمه هر قایق را به مقصد مورد نظرش هدایت خواهد کرد.
دوسال از آغاز کار می گذرد و نقشه های لوییس از مرحله ی طرح های کاغذی فراتر نرفته. سپس در ژانویه سال ۲۰۰۶ شیخ مکتوم بن راشد آل مکتوم پادشاه امارات به طور ناگهانی از دنیا می رود.
غم و اندوه سرتاسر دبی را فرا میگیرد. مردم رهبر بزرگ امارات را از دست داده اند. اما بر سر نقشه های دبی چه خواهد آمد؟
امارات ، این امیر نشین کوچک باید در میان آشفتگی های خاورمیانه واحه ای آرام باقی بماند تا بتواند توریست جذب کند. پس از دو هفته عزاداری رسمی دبی باز بر پاهای خود می ایستد.

دبی و پالم جمیرا بزرگترین مجمع الجزایر جهان در دبی برای سرمایه گذاران

در چهارم ژانویه ۲۰۰۶ برادر شیخ، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم حاکمیت را در دست می گیرد. او دوباره نظر رسانه ها را به مجمع الجزایر جهان جلب می کند. ریچارد برانسون این ایده را می پسندد. در ۲۹ام ماه مارس ۲۰۰۶ اعلام می شود که او مالکیت بریتانیای کبیر را از آن خود کرده. این طور که به نظر می رسد مجمع الجزایر جهان افراد متمول و سرشناس را به سمت خود جذب می کند اما معلوم می شود که این تنها یک جنجال تبلیغاتی بوده که با راه اندازی پرواز های جدید خط هوایی ویرجین برنسن به دبی همزمان شده است.

بازار شایعات در این باره که چه کسی چه جزیره ای را خریده داغ است. اما هنوز ۱۵۰ جزیره در انتظار خریدارند. آغاز به کار سیتی اسکیپ امارات در دسامبر ۲۰۰۶ سرمایه گذاران بیشتری را به آن جا می کشاند. در عرض ۳ روز توسعه بخشان ۸۰میلیون دلار ملک را به فروش می رسانند.

دونالد ترامپ جونیور پیش از این اعلام کرده که برجی عظیم در مجمع الجزایر نخل بنا خواهد کرد اما اکنون به جزایر نیز علاقه مند شده. اما او نیز مانند برانسون هنوز تعهدی مبنی بر سرمایه گذاری در پروژه جهان نداده است. مجمع الجزایر جهان هنوز تا تکمیل شدن راه درازی در پیش دارد. یک شهر کامل باید بر روی این جزایر ساخته شود.
این کار در ضرب الاجل ۵ساله عملیات عمرانی به اتمام خواهد رسید. این سازه غول آسا در حال تبدیل شدن به واقعیت است. این بنا ۹میلیون متر مکعب مساحت را پوشش داده و از فضا نیز قابل مشاهده است. برای تمامی دست اندرکاران، این پروژه بی نظیر قلمداد می شود.

با نخل جمیرا ، دبی راه درازی پیموده. ۵۰سال پیش دبی تنها یک دهکده ماهیگیری کوچک بود و امروز با جسارت پادشاه امارات پا در راهی گذاشته که هیچ کس دیگری جرات عبور از آن را ندارد. رویاهای دبی هرروز بزرگتر می شوند اما با ساخت این بنای خارق العاده و این سازه ی غول آسای جهانی دبی از خود نیز پیشی گرفته. لوییز آجمیل و گروه سازنده به خوبی آگاه اند که سازه ای شگفت انگیز را بنا کرده اند.

امروز صدها جزیره ساخت دست انسان تا چهار کیلومتری در داخل خلیج فارس مستحکم ایستاده اند. دبی پروژه جهان را آغاز کرد و با بنای یگانه ترین سازه ی غول آسای دنیا در امارات آن را به سرانجام رساند.

برای مشاوره رایگان سرمایه گذاری ، مهاجرت یا سفر به این کشور کافیست فرم زیر را تکمیل کنید:
  • هر آنچه فکر میکنید بهتر است در مورد خودتان و هدفی که برای این موضوع دارید به ما بفرمایید
  • این فیلد برای اعتبار سنجی است و باید بدون تغییر باقی بماند .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *